ای ازل دایه بوده جان ترا / وی خرد مایه داده کان ترا
ای جهان کرده آستین پر جان / از پی نثر آستان ترا
سالها بهر انس روح‌القدس / بلبلی کرده بوستان ترا
شسته از آب زندگانی روح / از پی فتنه ارغوان ترا
کرده ایزد ز کارخانهٔ عقل / سیرت و خوی و طبع و سان ترا
تیرهای یقین به شاگردی / چون کمان بوده مر گمان ترا
کرده بر روی آفتاب فلک / نقش دستان و داستان ترا
نور روی از سیاهی مویت / کرده مغزول پاسبان ترا
از برای خمار مستانت / نوش دان کرده بوسه‌دان ترا
از برون تن تو بتوان دید / از لطیفی درون جان ترا
پرده داری به داد گویی طبع / از پی مغز استخوان ترا
از نحیفی همی نبیند هیچ / چشم سر صورت دهان ترا
از لطیفی همی نیابد باز / چشم سر سیرت نهان ترا
در میانست هر کرا هستی‌ست / از پی نیستی میان ترا
هیچ باکی مدار گر زه نیست / آن کمان شکل ابروان ترا
زان که تیر فلک همی هر دم / زه کند در ثنا کمان ترا
تا چسان دو لبت رها کرده / ناتوان نرگس توان ترا
زان دو تا عیسی و دو تا بیمار / شرم ناید همی روان ترا
از پی چه معالجت نکنند / آن دو عیسی دو ناتوان ترا
ای وفا همعنان عنای ترا / وی بقا همنشین نشان ترا
نافرید آفریدگار مگر / جز زیان مرا زبان ترا
چند زیر لبم دهی دشنام / تا ببندم میان زیان ترا
می بدان آریم که برخیزم / بوسه باران کنم لبان ترا
به بیمم دهی به زخم سنان / کی گذارم بدین عنان ترا
تو سنان تیز کن از دل و چشم / شد سنایی سپر سنان ترا