ز باده بده ساقیا زود دادم / که من خرمت خویش بر باد دادم
ز بیداد عشقت به فریاد آیم / نیاید به جز بادهٔ تلخ یادم
به آتش کنندم همی بیم آن جا / من این جا ز عشق اندر آتش فتادم
بدان آتش آنجا مبادا که سوزم / درین آتش اینجا رهایی مبادم
من از آتش عشق هم نرم گردم / اگرچه ز پولاد سختست لادم
مرا توبه و پارسایی نسازد / شبانگاه می‌باید و بامدادم
همی تا میان عاشقی را ببستم / بلا را سوی خویشتن ره گشادم
دو چشمم بر آبست و پر آتشم دل / سر آورده بر خاک و در دست بادم
منم بندهٔ عشق تا زنده باشم / اگر چه ز مادر من آزاد زادم
بجز عشق تا عمر دارم نورزم / اگر بیش باشد ز صد سال زادم
دل از بادهٔ عشق خوبان نتابم / چنین باد تا باد رسم و نهادم
ز نیک و بد این و آن فارغم من / برین نعمت ایزد زیادت کنادم
نه آویزم از کس نه بگریزم از کس / نه گیرنده بازم نه بی‌مهر خادم
مرا عشق فرمانروا اوستادست / من استاده فرمانبر اوستادم
ببردم به تن رنج در کنج محنت / که گنج خرد بر دل خود نهادم
هوارانیم همنشین من چو خود من / به شاگردی استاد عقل ایستادم
کم آزار و بی‌رنج و پاکیزه عرضم / که پاکست الحمدلله نژادم
مرا برتن خویش حکمیست نافذ / من استاده فرمانبر آن نفاذم
بهر حال و هر کار آید به پیشم / خداوند باشد در آن حال یادم
ز کس خیر و خوبی نباشد نخواهم / بدانچم بود با همه خلق رادم
خدایست در هر عنایی معینم / خدایست در هر بلایی ملاذم
شب و روز غرقه در احساس اویم / که تاجیست احسان او بر چکادم
همه شکر او گویم ار زنده باشم / خداوند توفیق و نیرو دهادم
قوی چون قبادم بدار از قناعت / اگر چند بی گنج و مال قبادم
به دانش من آباد و شادم به دانش / سپاس از خداوند کباد و شادم