درین لافگاه ارچه پیروز روزم / ز بد سیرتی سغبهٔ شر و شورم
درین زیر چرخ از مزاج عناصر / گهی دیوم و گه ددم گه ستورم
ز خبث و ز بی آگهی با عزیزان / درون خار پشتم ز بیرون سمورم
ز بهر دو طامات و ژاژ و مزخرف / همه ساله با خلق در شر و شورم
فریب جگرهای چون آتشم من / مگر ز آب شیرین نیم ز آب شورم
همی سام را هیز خوانم پس آن گه / چو کاووس پیوسته در بند تورم
چو حورم نهان و چو هور آشکارا / ولیک از حقیقت نه حورم نه هورم
بدین باد و توش و سروریش گویی / سنایی نیم بوعلی سیمجورم
چو شار و چو شیرم به لاف و به دعوی / ولیک از صفت چون اسیران غورم
مخوان قانعم طامعم خوان ازیرا / به سیرت چو مارم به صورت چو مورم
اگر زر نگیرم نه زاهد خسیسم / وگر می‌ننوشم نه تایب ز کورم
نه بهر ورع کم کنم ناحفاظی / ورع چه که خود نیست در خرزه زورم
از آن با حکیمان نیارم نشستن / که ایشان چو مورند و من لندهورم
وز آن عار گرد افاضل نگردم / که ایشان بصیرند و من زشت و عورم
از آن دوست و دشمن نیارم به خانه / که خالیست از خشک و از تر خنورم
وزان عاجزی سوی مردان نپویم / که ایشان چو شیرند و من همچو گورم
چگونه کنم با سران اسب تازی / چو دانم که از چوب بودست بورم
یکی تودهٔ وحشتم از برون خشک / اگر مغز گنده نخواهی مشورم
مشعبد مرا گونه دادست زینسان / ترا من بگفتم نه لعلم بلورم
لقب گر سنایی به معنی ظلامم / چو جوهر به ظاهر به باطن نفورم
به بی‌دیده‌ای ابلهی گفت: کوری / بدو گفت بی دیده: کوری که کورم
الا ای نانت چو من نیست پخته / فطیری که گرمست اکنون تنورم
من اینم که گفتم چو دانی که اینم / تو پس گر سر شر نداری مشورم
اگر عیب خود خود نگویم به مردم / نه درویش خانه نهد مرگ گورم
مرا از تو و سورت آن گه چه خیزد / که اندر بغلها نهد مرگ سورم