سنایی › شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا نهان گشت آفتاب خواجگان در زیر خاک / شد لبم پر باد و دل پر آتش و دیده پر آب
چشمها نشگفت اگر شد پر ستاره بهر آنک / روی بنماید ستاره چون نهان شد آفتاب