سنایی › شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر مقصر شدم به خدمت تو / بد مکن بر رهی کمانی خویش
بهترین خدمتست آنکه رهی / دور دارد ز تو گرانی خویش