سنایی - حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه - الباب الثانی: فی الکلام ذکر کلام الملک العلّام یسهل المرام
سخنش را ز بس لطافت و ظرف / صدمت صوت نی و زحمت حرف
صفتش را حدوث کی سنجد / سخنش در حروف کی گنجد
وهم حیران ز شکل صورتهاش / عقل واله ز سِرّ سورتهاش
مغز و نغز است حرف و سورت او / دلبر و دلپذیر صورت او
زان گرفته مقیم قوّت و قوت / زادهٔ ملک و دادهٔ ملکوت
سرّ او بهر حلّ مشکلها / روح جانها و راحت دلها
دل مجروح را شفا قرآن / دل پر درد را دوا قرآن
تو کلام خدای را بی‌شک / گر نئی طوطی و حمار و اِشَک
اصل ایمان و رکن تقوی دان / کان یاقوت و گنج معنی دان
هست قانون حکمت حکما / هست معیار عادت علما
نزهت جانها ستایش اوست / سلوت عقلها نمایش اوست
آیت او شفای جان تقی / رایتش درد و اندهان شقی
عقل و نفس از نهاد او حاجز / فصحا از طریق آن عاجز
عقل کل را فکنده در شدّت / نفس کل را نشانده در عدّت