حکایت
دید وقتی عزیز عزرائیل / سمج لقمان سبیل سیر سبیل
سقف بامش پر از خلل چو خلال / چوب باریک و کوژ قد چو هلال
در و دیوار رخنه چون غربال / باد و باران منقی و کیال
سرش بر در دو پای بر دیوار / پهلو و پشت از برون جدار
نبد او را در آنچنان مجلس / جز غزال و غزاله کس مونس
پیش رفت و سلام کرد و بگفت / کای دلت با امان و ایمان جفت
اندرین دورِ عمر آبادان / بس خراب و یباب داری خان
چون از این به بنا نه بَربردی / بچنین رنج و غم به سر بردی
گفت آنرا که چون تو جان‌آوار / باشد اندر قفا به لیل و نهار
از کجا آرد آن دل و آن جان / که کند خاک خانه آبادان
انده انتظار تو یکدم / نگذارید جان من بی‌غم
از حماقت بُوَد چو شهماتم / به از این ساختن سرا ماتم
از غم جان و دین نپردازم / که روان سوزم و مکان سازم
کرم پیله نیم که زندانم / سازم از بهر جان به دندانم
تا بود بعد مرگ بهر کفن / مسکنم همچو نار اهریمن
کم ازین خانه کر بُوَد شاید / چون یقینم که مردمی باید