سیف فرغانی › شمارهٔ ۱۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نور رخ تو قمر ندارد / ذوق لب تو شکر ندارد

در دور تو مادر زمانه / مانند تو یک پسر ندارد

بی بهره ز دولت غم تو / از محنت ما خبر ندارد

آنکس که چو من بروی خوبت / دل می ندهد مگر ندارد

دلداده صورت تو ای دوست / جان را ز تو دوستر ندارد

جانا دل تو چو روزگارست / کآنرا که فگند بر ندارد

در سنگ اثر کند فغانم / وندر دل تو اثر ندارد

مگذار بدیگران کسی را / کو جز تو کسی دگر ندارد

از خون جگر کسی به جز سیف / در عشق تو دیده تر ندارد