کسی کو همچو تو جانان ندارد / اگر چه زنده باشد جان ندارد
گل وصلت نبوید گر چه غنچه / دلی پرخون لبی خندان ندارد
شده چون تو توانگر را خریدار / فقیری کز گدایی نان ندارد
نخواهم بی تو ملک هر دو عالم / که بی تو هر دو عالم آن ندارد
غم ما خور دمی کآنجا که ماییم / ولایت غیر تو سلطان ندارد
تویی غمخوار درویشان و هرگز / دل شادت غم ایشان ندارد
گدا پرور نباشد آن توانگر / که همت همچو درویشان ندارد
بمن ده زآن لب جان بخش بوسی / که در دل جز این درمان ندارد
دلم چون جای عشق تست او را / بگو تا جای خود ویران ندارد
غم عشق ترا عنبر مثالست / که عنبر بوی خود پنهان ندارد
گل حسنی که تا امروز بشکفت / بغیر از روی تو بستان ندارد
امید سیف فرغانی بوصلست / که مسکین طاقت هجران ندارد
بفرمان تو صد دردست او را / وگر ناله کند فرمان ندارد