سیف فرغانی › شمارهٔ ۱۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل زنده بدرد عشق باشد / بی درد چه مرد عشق باشد
چون روح نمیرد آن دلی کو / بیمار ز درد عشق باشد
دل از همه نقشها شود پاک / تا مهره نرد عشق باشد
از خاک چو لاله سرخ روید / آن روی که زرد عشق باشد
با خاک چه کار دارد آن روی / کآلوده بگرد عشق باشد
با جان جهان کجا شود جفت / آن مرد که فرد عشق باشد
گردن نکند تحمل سر / آنجا که نبرد عشق باشد
دل پاک شود ز خار هستی / تا گلشن ورد عشق باشد
زین درد بمرد سیف اگر چه / دل زنده بدرد عشق باشد