دین و دنیا از آن من باشد / اگر او دلستان من باشد
دارم از جان خویش دوسترش / اگر آن دوست جان من باشد
آن حلاوت که در لبست او را / اگر اندر لبان من باشد
من گمان می برم که روح القدس / هر شبی میهمان من باشد
من گدایم برین درو روزی / ملک کونین نان من باشد
گر شبی مر سگان کویش را / طعمه از استخوان من باشد
بگزارم خراج هر دو جهان / اگر او در ضمان من باشد
خویشتن را بجان زیان کنم ار / سود او در زیان من باشد
ننویسم به جز حکایت دوست / تا قلم در بنان من باشد
غزلکهای اینچنین شیرین / دستکار زبان من باشد
همه اشعار سیف فرغانی / چون ببینی از آن من باشد