کسی که او بغم عشق مبتلا آمد / زدوست روی نپیچد اگر بلا آمد
بنور عشق توان دید دم بدم رخ دوست / که حق پدید شد آنجا که مصطفا آمد
ایا توانگر حسن از کرم دری بگشا / که نزد چون تو سخی همچو من گدا آمد
سوی توبنده بجان دیگری بتن پیوست / برتو بنده بسر دیگری بپا آمد
اگر چه در چمن تو گلست ونیست گیا / نصیب بنده چرا زآن چمن گیا آمد
صواب می شمری بر گنه جزا دادن / سزد که عفو کنی گر زمن خطا آمد
دلم زجا نرود از جفای تو هرگز / که جان رفته بیک لطف تو بجا آمد
بدست عشق تو ای دوست دانه دل من / چو گندمست که درحکم آسیا آمد
هم ازمنست که با من کدورتی داری / زخاک باشد اگر آب بی صفا آمد
چو خاک کوی تو آورد باد گفتم زود / برو بچشم خبر کن که توتیا آمد
بتن بگو چو جان شو چو دل بعشق رسید / بمس بگوی چوزر شو که کیمیا آمد
مرا در اول عشق تو گفت ای درویش / سرت برفت چو پایت بدست ما آمد
بکوی عشق تو جان داد سیف فرغانی / حسین بهر شهادت بکربلا آمد