دل زدستم شد و دلدار بدستم نامد / سخت بی یارم وآن یار بدستم نامد
زآن گلستان که ببویش همه آفاق خوشست / گل طلب کردم و جز خار بدستم نامد
سوزن عقل بسی جامه تدبیر بدوخت / لیک سر رشته این کار بدستم نامد
در تمنای وصالش بامید شادی / غم بسی خوردم وغمخوار بدستم نامد
دردم آنست که بیمار کسی گشت دلم / که ازو داروی بیمار بدستم نامد
ای تو صد ره بسر زلف زمن جان برده / این سر زلف تو یکبار بدستم نامد
جور صد یار جفاکار کشیدم بامید / که یکی یار وفادار بدستم نامد
همچو خود بلبل شوریده بسی دیدم لیک / در جهان همچو تو گلزار بدستم نامد
چند از بهر گلی حلقه زدم بر در باغ / غیر خار از سر دیوار بدستم نامد
من بوصف لب لعلش شکرافشان کردم / لیک آن لعل شکربار بدستم نامد
سیف فرغانی گرچه زشکر محرومی / طوطیی چون تو بگفتار بدستم نامد