ازرخت در نظرم باغ وگلستان آید / وز لبت در دهنم چشمه حیوان آید
روی خوب تو گر اسلام کند بروی عرض / همچو دین بت شکند کفر ومسلمان آید
گر رخ خویش بعشاق نمایی یک شب / در مه روی تو ای دوست چه نقصان آید
آفتابی چوتو با خویشتن آرد بر من / روز وصلت چو شب هجر بپایان آید
برسر کوی تو بسیار چو من می گردند / مگس آنجا که شکر دید فراوان آید
گوی میدان تماشاش زنخدان تو بس / گر دلی در خم آن زلف چو چوگان آید
کامش از دادن جان تلخ نگردد هرگز / لب شیرین تو آن را که بدندان آید
با نسیم سر زلف تو بتأثیر یکیست / بوی پیراهن یوسف که بکنعان آید
مرگ را حکم روان نیست برآن کس کو را / بهر بیماری دل درد تو درمان آید
بی غم عشق تو دایم منم از طاعتها / همچو عاصی که گنه کرد وپشیمان آید
بر زر وسیم زنم سکه دولت چو مرا / خطبه شعر بنام چوتو سلطان آید
سخن آورده عشقست نه پرورده طبع / همه دانند که این گوهر از آن کان آید
سیف فرغانی پیوسته سخن شیرین گو / تا پسندیده آن خسرو خوبان آید