عقل در کفر و دین سخن گوید / عشق بیرون ازین سخن گوید
آن بیک شبهه در گمان افتد / وین ز حق الیقین سخن گوید
آن خود از علم جان نداند هیچ / وین ز جان آفرین سخن گوید
با تو عشق از نخست چون قرآن / همه از مهر و کین سخن گوید
تا بدان جا که من ورای حجاب / با تو آن نازنین سخن گوید
طعن کرده است عقل و گفته مرا / او که باشد که این سخن گوید
خویشتن سوزد او چو پروانه / که چو شمع آتشین سخن گوید
عقل ازین می نخورد هشیارست / مست گردد همین سخن گوید
من نه شاگرد طبع خود رایم / که نه بر وفق دین سخن گوید
راوی جانم از محدث عشق / باجازت چنین سخن گوید
سخن شاعر از سر طبعست / ضفدع از پارگین سخن گوید
زاغ بر شاخ خشک وبلبل مست / برگل و یاسمین سخن گوید
عشق بر هر لبی که مهر نهاد / بی زبان چون نگین سخن گوید
با کسانی که کشته عشق اند / مرده اندر زمین سخن گوید
سیف فرغانی ار خمش باشی / بزبان تو دین سخن گوید