زهی ز خنده شیرینت شرمسار شکر / مدام پسته تنگ تراست بار شکر
فدای پاسخ تلخ تو یک جهان شیرین / غلام پسته تنگ تو صد هزار شکر
چو تنگ دستی دیدی و تلخ عیشی من / ببوسه بر من مسکین فراخ دار شکر
هزار شور برآید ز عاشقان زین پس / که گرد لعل تو شد با نبات یار شکر
بغمزه دل شکن و از جهان برآر نفیر / بخنده در سخن آ وز دهان ببار شکر
مدام خنده شیرین تو همی کارد / بگرد پسته تنگت نبات وار شکر
میان این همه خوبان به جز تو کس را نیست / گهر نمای عقیق و سخن گزار شکر
لب و دهان تو در چشمم آمد و دیدم / بگرد پسته چون آتش آبدار شکر
بوصل همچو تو شیرین چه باشد ار آید / مرا چو خسرو پرویز در کنار شکر
برای بوسه مگس وار گر کنم ابرام / تو خوش بخسب بناز و بمن سپار شکر
بهای شعر رهی بوسه ییست از لب تو / تو شاد باش بشیرین بمن گذار شکر
دهان خود بشکر چون مگس بیالایم / که چون لبت نکند در مذاق کار شکر
کسی که نزد تو این نظم بر زبان راند / تو دست سوی دهانش برو بیار شکر
زمانه زاد بایام چون تو شیرینی / بروزگار زنی کرد روزگار شکر
چو قند از آنی شیرین که سیف فرغانی / بشعر بر سر تو می کند نثار شکر