چون در جهان ز عشق تو غوغا در اوفتاد / آتش برخت آدم و حوا در اوفتاد
وآن آتشی که رخت نخستین بدر بسوخت / زد شعله یی و در من شیدا در اوفتاد
دیوانه چون رهد چو خردمند جان نبرد / اکمه کجا رود چو مسیحا در اوفتاد
چون بارگیر شاه دلش اسب همتست / جان باخت هرکه با رخ زیبا در اوفتاد
چشمت دلم ببرد و بجان نیز قصد کرد / لشکر شکست ترک و بیغما در اوفتاد
دل تنگ نیست گرچه بر او غم فراخ شد / بط تر نگشت اگر چه بدریا در او فتاد
شیری و آتشی که بهم کم شوند جمع / در خود فکند مرد چو . . . با در اوفتاد(؟)
دست زوال پنجه دولت فرو شکست / فرعون را که با ید بیضا در اوفتاد
حسنت مرا مقید زندان عشق کرد / یوسف چهی بکند و زلیخا در اوفتاد
بالا گرفته بود دلم همچو آسمان / چون قامت تو دید ز بالا در اوفتاد
من کار عشق از مگس آموختم که او / شیرین جان بداد و بحلوا در اوفتاد
من بنده گرد کوی تو ای دلبر و، مگس / گرد شکر، بگشت بسی تا در اوفتاد
نادیتهم و قلت هلموا لحبنا / در مقبلان فغان اتینا در اوفتاد
زآن دم که شمع صبح ازل شد فروخته / آتش بجمله زآن دم گیرا در اوفتاد
گفتی بعاشقان که الی الارض اهبطوا / هریک چو من ز غرفه منها در اوفتاد
موسی ز دست رفت و ز جای قرار خود / چون کوه دید نور تجلی در اوفتاد
بیضای غره تو ز خود برد هرکرا / سودای عشق تو بسویدا در اوفتاد
این تاج لایق سر من باشد ار مرا / گردن بطوق من علینا در اوفتاد
شاید که جمله دست تمسک درو زنیم / در چنگ او چو عروه وثقی در اوفتاد
کامل شود چو مرد درآمد براه عشق / دریا شود چو آب بصحرا در اوفتاد
دل گرم شد ز عشق تو جان کرد اضطراب / چون تب رسید لرزه باعضا در اوفتاد
آن کو بسعی از همه کس دست برده بود / در جست و جوی وصل تو از پا در اوفتاد
در خلق جست و جوی تو و گفت و گوی خلق / در ساکنان گنبد اعلا در اوفتاد
جانا سگان کوی حوالت مکن بمن / از من اگر بکوی تو غوغا در اوفتاد
زیرا شنوده ای که ز مجنون ناشکیب / آشوب در قبیله لیلی در اوفتاد
ناسوخته نماند در آفاق هیچ جای / کین آتش غم تو بهرجا در اوفتاد
آتش بخرمن مه این کشت زار سبز / گر خوشهای اوست ثریا، در اوفتاد
تو صد هزار مرد بیک غمزه کشته ای / بیچاره جان نبرد که تنها در اوفتاد
عاقل(تران) ز بنده مجانین این رهند / بر بی بصر مگیر چو بینا در اوفتاد
جانی که بود مریم بکر حریم قدس / در مهد غم چو عیسی گویا در اوفتاد
ای خرسوار اسب طلب در پیش مران / چون اشتری رمید(و) ببیدا در اوفتاد
لایق نبود طعمه او را ولی نرست / بنجشک چون بچنگل عنقا در اوفتاد
ناقص بماند مرد چو کامل نشد بعشق / همچون جنین که از شکم مادر اوفتاد
بیچاره سیف در غمت ای پادشاه حسن / چون ناتوان بدست توانا در اوفتاد
هر سوی حمله برد ببوی ظفر بسی / مانند لشکری که بهیجا در اوفتاد
این قطره ییست از خم عطار آنکه گفت / «جانم ز سر کون بسودا در اوفتاد»