چو حق خواجه را آن سعادت بداد / که بر اسب دولت سواری کند
بجود آب روزی هر بی نوا / بباران ادرار جاری کند
بآب سخا آن کند با فقیر / که با خاک ابر بهاری کند
بماء کرم سایل خویش را / چو گل در چمن چهره ناری کند
کسی را که حق داد بر خلق دست / نشاید که جز حق گزاری کند
بعدل ار تو یاری کنی خلق را / بفضل ایزدت نیز یاری کند
ز مظلوم شب خیز غافل مباش / که او در سحرگاه زاری کند
بسا روز دولت چو روشن چراغ / که ظلم شب آساش تاری کند
تو محتاج سرگشته را دست گیر / که تا دولتت پایداری کند