عوانان اندرو گویی سگانند / بسال قحط در نان اوفتاده
همه در آرزوی مال و جاهند / بچاه اندر چو کوران اوفتاده
شکم پر کرده از خمر و درین خاک / همه در گل چو مستان اوفتاده
تو ای بیچاره آنگه نان خوری سیر / گر از جوعی بدین سان اوفتاده
که بینی از دهان ملک بیرون / سگان را همچو دندان اوفتاده
بجای عنبر و مشکش کنون هست / گزنده در گریبان اوفتاده
توانگر کز پی درویش دایم / زرش بودی ز دامان اوفتاده
ازین جامه کنان کون برهنه / که بادا سگ درایشان اوفتاده
بسی مردم ز سرما بر زمین اند / چو برف اندر زمستان اوفتاده
دریغا مکنت چندین توانگر / بدست این گدایان اوفتاده
از انگشت سلیمان رفته خاتم / ولی در دست دیوان اوفتاده
زنان را گوی در میدان و چوگان / ز دست مرد میدان اوفتاده
چو مرغان آمده در دام صیاد / چو دانه پیش مرغان اوفتاده
بعهد این سگان از بی شبانیست / رمه در دست سرحان اوفتاده
رعیت گوسپنداند این سگان گرگ / همه در گوسپندان اوفتاده
پلنگی چند میخواهیم یارب / درین دیوانه گرگان اوفتاده
ز دست و پای این گردن زنانست / سراسر ملک ویران اوفتاده
ایا مظلوم سرگشته که هستی / چنین محروم و حیران اوفتاده
ز جور ظالمان در شهر خویشی / بخواری چون غریبان اوفتاده
اگر صبرت بود روزی دوبینی / عوانان کشته میران اوفتاده
امیرانی که بر تو ظلم کردند / بخواری چون اسیران اوفتاده
هر آن کو اندرین خانه مقیم است / چو دیوارش همی دان اوفتاده
جهانجویی اگر ناگه بخیزد / بسی بینی بزرگان اوفتاده
ببینی ناگهان مردان دین را / برین دنیاپرستان اوفتاده
چه می دانند کار دولت این قوم / که در دین اند نادان اوفتاده
بفرمان خداوند از سر تخت / خداوندان فرمان اوفتاده
کلاه عزت اندر پای خواری / ز سرهای عزیزان اوفتاده
بآه چون تو مظلوم افسر ملک / ز فرق تاجداران اوفتاده
گرش گردون سریر ملک باشد / برو صد ماه تابان اوفتاده
ز بالای عمل در پستی عزل / چنین کس را همی دان اوفتاده
تو نیز ای سیف فرغانی چرایی / حزین در بیت احزان اوفتاده
برین نطع ای پیاده زاسب دولت / بسی دیدی سواران اوفتاده
هم آخر دیگری بر جای اینان / نشسته دان و اینان اوفتاده
درین باغ این سپیداران بی بر / ببادی چون درختان اوفتاده
خدا درمان فرستد مردمی را / کزین دردند نالان اوفتاده
منم یارا بدین سان اوفتاده / دلم را سوز در جان اوفتاده
غم چندین پریشان حال امروز / درین طبع پریشان اوفتاده
چو بسته زیر پای پیل ملکی / بدست این عوانان اوفتاده
نهاده دین بیکسو و ز هرسو / چو کافر در مسلمان اوفتاده
ببین در نان خلق این کژدمان را / چو اندر گوشت کرمان اوفتاده