دلبرا تا تو یار خویشتنی / در پی اختیار خویشتنی
بی قرارند مردم از تو و تو / همچنان برقرار خویشتنی
عالم آیینه جمال تو شد / هم تو آیینه دار خویشتنی
با چنین زلف و رخ نه فتنه ما / فتنه روزگار خویشتنی
تو منقش بسان دست عروس / از رخ چو نگار خویشتنی
زینت تو ز دست غیری نیست / تو چو گل از بهار خویشتنی
در شب زلف خود چو مه تابان / از رخ چون بهار خویشتنی
من هزار توام بصد دستان / گلستان هزار خویشتنی
کس بتو ره نمی برد، هم تو / حاجب روز بار خویشتنی
کار تو کس نمی تواند کرد / تو بخود مرد کار خویشتنی
بار تو دل بقوت تو کشد / پس تو حمال بار خویشتنی
من کیم در میانه واسطه یی / ورنه تو دوستدار خویشتنی
ای شتر دل که زیر بار فراق / طالب وصل یار خویشتنی
جرس ناله از گلو مگشای / چون جدا از قطار خویشتنی
میوه نارسیده افتاده / از سر شاخسار خویشتنی
خاک او سرمه چون توانی کرد / تو که کور از غبار خویشتنی
قلب اندوده ای بزرین روی / بی خبر از عیار خویشتنی
صفر بی مغزی و بصد انگشت / روز و شب در شمار خویشتنی
شعر تو رنج تست و راحت خلق / تو گل غیر و خار خویشتنی
رو که چون گاو سامری دایم / بی خبر از خوار خویشتنی
چنگ در این وآن مزن زنهار / که تو نالان ز بار خویشتنی