گر خوهی ای محتشم کز جمع درویشان شوی / ترک خود کن تا تو نیز از زمره ایشان شو
رو بدست عشق زنجیر ادب بر پای نه / وآنگه این در زن که اندر حلقه مردان شوی
گر وصال دوست خواهی دوست گردی عاقبت / هرچه اول همتت باشد بآخر آن شوی
مردم بی عشق مارند و جهان ویرانه یی / دل بعشق آباد کن تا گنج این ویران شوی
عشق سلطانست و بی عدلی او شهری خراب / ملک این سلطان شو ار خواهی که آبادان شوی
عشق سلطانی و دنیا داشتن نان جستنست / ای گدای نان طلب می کوش تا سلطان شوی
بهر تو جای دگر تخت شهی آراسته / تو برآنی تا درین ویرانه ده دهقان شوی
چون چنین اندر شکم دارد ترا این نفس تو / تا نزایی نوبتی دیگر کجا انسان شوی
تا چو شمع از آتش عشقش نریزی آب چشم / باد باشد حاصلت با خاک اگر یکسان شوی
هستی خود را چو عود از بهر این مجلس بسوز / تا همه دل نور گردی تا همه تن جان شوی
خویشتن را حبس کن در خانه ترک مراد / گر بتن رنجور باشی ور بدل نالان شوی
عاقبت چون یوسف اندر ملک مصر و مصر ملک / عزتی یابی چو روزی چند در زندان شوی
گر ز خار هجر گریی سیف فرغانی چو ابر / از نسیم وصل روزی همچو گل خندان شوی