ای زبده جهان ز جهان نازنین تویی / واندر خور ثنای جهان آفرین تویی
در پای تو فشانم اگر دست رس بود / این نازدیده جان که چو جان نازنین تویی
از پشت آسمانت ملک می کند خطاب / کای به ز روی مه مه روی زمین تویی
تو برتری ز وصف و نهاذن نمی توان / حدی درو که گفت توان این چنین تویی
بحریست نعت تو و درو خوض مشکل است / زیرا که گوهر صدف ما وطین تویی
قدرت که پای جمله اشیا بدست اوست / گویی یدالله است و ورا آستین تویی
ای مسندت بلند شده در مقام قرب / بنگر بزیر دست که بالانشین تویی
عالم چو خاتمست در انگشت قبض و بسط / اشیا نفوس خاتم وزیشان نگین تویی
هر رطب ویابسی که رقم دارد از وجود / در خویشتن طلب که کتاب المبین تویی
شد رتبت تو بیشتر اندر حساب حس / همچون الف، اگر چه چویاواپسین تویی
زآن لعل آبدار که همرنگ آتش است / ما تشنه ایم و چشمه ماء معین تویی
بر روی چرخ دیده ای ای جان هلال و بدر / در عشق و حسن آن منم ای جان و این تویی
ای زلف یار، باز رسن باز جان ما / در تو ز دست دست، که حبل المتین تویی
ما جمله دل بمهر تو اسپرده ایم از آنک / دلها خزانه ملک است و امین تویی
بر ما بنور لامع اسلام روشنست / کای عشق یار غیر تو کفرست و دین تویی
علم ار چه صادقست در اخبار خود چو صبح / لیک آفتاب مشرق حق الیقین تویی
یارم صریح گفت اگر چند این زمان / چون عقل در بزرگی ما خرده بین تویی
تا تو تویی ترا نکند عشق ما قبول / کوهست چون فرشته و عجل سمین تویی
خرمهره وار جوهر دل را که هست فرد / بر ریسمان مبند که در ثمین تویی
اندوه عشق گفت که هرگز ترا نبود / نعم الرفیق جز من و بئس القرین تویی
با مرد درد عشق کسی را چه نسبتست / او رشح کوثر ست ونم پارگین تویی
ای زآب چشم شسته بسی آستان دوست / مسکین ز خاک درگه او بوسه چین تویی
وقتست اگر شوی چو زلیخا بوصل شاد / یعقوب وار در غم یوسف حزین تویی
با شعر همچو شهد ازین پس بباغ وصل / بر گل نشین که نحل چنین انگبین تویی