سیف فرغانی › شمارهٔ ۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل را چو بعشق توسپردم چکنم / دل دادم و اندوه توبردم چکنم
من زنده بعشق توام ای دوست و لیک / از آرزوی روی تو مردم چکنم