ز هم پرواز اگر مرغی فتد دور / قفس باشد به چشمش گلشن حور
گرش افتد به شاخ سرو پرواز / نماید شاخ سروش چنگل باز
رمد طبعش ز فکر آب و دانه / ارم باشد برا و صیاد خانه
نهد گل زیر پا آسیب خارش / نماید آشیان سوراخ مارش
نه ذوق آنکه افشاند غباری / کشد مرغوله ای در مرغزاری
نه آن خاطر که برآزاده سروی / کند بازی به منقار تذوری
ز باغ و راغ در کنجی خزیده / سری در زیر بال خود کشیده
دل شیرین که مرغی بسته پر بود / پرش ساعت به ساعت خسته تر بود
ز بس غم شد بر آن مرغ غم آهنگ / سرا بستان خسرو چون قفس تنگ
دگر مرغان پر اندر پر نواساز / غم دل بسته او را راه پرواز
ز ناخوش بانگ آن مرغان گستاخ / بر آن شد تا پرد زان گوشهٔ کاخ
نهد بر شاخساری آشیانه / شود ایمن از آن مرغان خانه
ز کار خویش بردارد شماری / کند کاری که ماند یادگاری
به پرگاری کشد طرح اساسی / که از کارش کند هر کس قیاسی
به شغلش خویش را مشغول دارد / ز خسرو طبع را معزول دارد
یکی را از پرستاران خود خواند / کشید آهی و اشک از دیده افشاند
که دیدی آشناییهای مردم / به مردم بی‌وفاییهای مردم
بنامیزد زهی یاری و پیوند / عفا اله ز آنهمه پیمان و سوگند
چه تخمی‌رست از آب و گل من / دلم کرد این، که لعنت بر دل من
تو او را بین که مارا خواند بر خوان / خودش فرمود دیگر جا به مهمان
به بازارشکر خود کرده آهنگ / مرا اینجا نشانده با دل تنگ
چه اینجا پاس این دیوار دارم / همانا فرض‌تر زین کار دارم
به خسرو ماند این بستان سرایش / موافق نیست طبعم را هوایش
دراین آب و هوا بوی وفا نیست / به چم نرگس باغش حیا نیست
فقیر آن بلبلی، مسکین تذوری / که اینجا با گلی خو کرد و سروی
یک نزهتگهی خواهم شکفته / غزالی هر طرف بر سبزه خفته
نم سرچشمه‌ها پیوسته با نم / بساط سبزه‌ها نگسسته از هم
صفیر مرغکان بر هر سر سنگ / گلش خوشرنگ و مرغانش خوش آهنگ
چنین جایی برای من بجویید / بپویید و رضای من بجویید
کزین مهمان نوازیهای بسیار / بسی شرمنده‌ام از روی آن یار
به این مهمانی و مهمان نوازی / توان صد سال کردن عشقبازی
بزرگی کرد و مهمان را نکو داشت / چنین دارند مهمان را که او داشت
فرو نگذاشت هیچ از میزبانی / که برخوردار باد اززندگانی
چه زهر آلود شکرها که خوردیم / چه دندانهاکه بر دندان فشردیم
زهی مهمان کش آن صاحب سرایی / که آید در سرایش آشنایی
کند از خانه و مهمان کرانه / گذارد خانه با مهمان خانه