وحشی › بیان خوابی و اظهار اضطرابی که ناظر را از راز پنهان از بی‌صبری خبر داده و داغ ناصبو| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بیان خوابی و اظهار اضطرابی که ناظر را از راز پنهان از بی‌صبری خبر داده و داغ ناصبوریش بر جگر نهاده و حکایت مفارقت و شکایت مهاجرت

چنین گفت آن ادیب نکته پرداز / که درس عاشقی می‌کرد آغاز

که منظور از وفا چون گل شکفتی / حکایتهای مهر آمیز گفتی

به نوشین لعل آن شوخ شکر خند / دل مسکین ناظر ماند در بند

حدیث خوش‌ادا گلزار یاریست / نهال بوستان دوستاریست

حدیث ناخوش از اهل مودت / به پای دل نشاند خار نفرت

بسا یاران که بودی این گمانشان / که بی هم صبر نبود یک زمانشان

به حرف ناخوشی کز هم شنیدند / چنان پا از ره یاری کشیدند

که مدتها برآمد زان فسانه / نشد پیدا صفایی در میانه

خوش آن صحبت که در آغاز یاریست / در او سد گونه لطف و دوستداریست

کمال لطف جانان آن مجال است / که روز اول بزم وصال است

بسا لطفی که من از یار دیدم / به ذوق بزم اول کم رسیدم

به عیش بزم اول حالتی هست / که حالی آن چنان کم می‌دهد دست

تو گویی عیش عالم وام کردند / نخستین بزم وصلش نام کردند

به عاشق لطف معشوق است بسیار / ولی چندان که شد عاشق گرفتار

بلی صیاد چندان دانه ریزد / که مرغ از صیدگاهی برنخیزد

چو گردد مرغ اندک چاشنی خوار / بود در سلک مرغان گرفتار

چه خوش می‌گفت در کنج خرابات / به دختر شاهدی شیرین حکایات

اگر خواهی که با جور تو سازند / حیات خویش در جور تو بازند

به آغاز محبت در وفا کوش / وفا کن تا بری زاهل وفا هوش

بنای مهر چون شد سخت بنیاد / تو خواهی لطف میکن خواه بیداد

تو شمعی را که میداری به آتش / نگه دارش که گردد شعله سرکش

چراغی را که از آتش شراریست / کجا بر پرتو او اعتباریست

چنین القصه لطف آن وفا کیش / شدی هر روز از روز دگر بیش

دمی بی یکدگر آرامشان نه / به غیر ازدیدن هم کارشان نه

اگر یک لحظه می‌بودند بی هم / برون می‌رفت افغانشان ز عالم

شدی هر روز افزون شوق ناظر / به مکتب بیشتر می‌گشت حاضر

چو بی‌منظور یک دم جا گرفتی / به همدرسان ره غوغا گرفتی

که قرآن کردم از دست شما بس / نمی‌خواهم که همدرسم شود کس

مرا دیوانه کرد این درس خواندن / نمی‌دانم چه می‌خواهید از من

به یکدیگر دریدی دفتر خویش / که این مکتب نمی‌خواهم از این بیش

نظر از راه مکتب بر نمی‌داشت / بدین اندوه و این رنج عالمی داشت

دمی سد ره برون رفتی ز مکتب / که شاه من کجا رفتست یا رب

گذشته آفتاب از جای هر روز / کجا رفتست آن مهر جهانسوز

ازین مکتب گرفتندش مگر باز / و گر نه کو که با من نیست دمساز

گهی کردی به جای خویش مسکن / کشیدی سر به جیب و پا به دامن

شدی منظور چون از دور پیدا / ز روی خرمی می‌جست از جا

که ای جای تو چشم خون فشانم / بیا کز داغ دوری سوخت جانم

خوشا عشق و بلای عشقبازی / دل ما و جفای عشقبازی

خوش آن راحت که دارد زحمت عشق / مبادا هیچ دل بی‌زحمت عشق

در او غم را خواص شادمانی / ازو مردن حیات جاودانی

نهان در هر بلایش سد تنعم / به هر اندوه او سد خرمی گم

به جام او مساوی شهد با زهر / در او یکسان خواص زهر و پازهر

فراغت بخشد از سودای غیرت / رهاند خاطر از غوغای غیرت

نشاند در مقام انتظارت / که کی آید برون از خانه یارت

دمی گر دیرتر آید برون یار / ز دل بیرون رود طاقت به یکبار

شود وسواس عشقت رهزن صبر / کنی سد چاک در پیراهن صبر

لباس صبر تا دامن دریدن / گریبان چاک هر جانب دویدن

در آن راهش که روزی دیده باشی / ز مهرش گرد سر گردیده باشی

روی آنجا به تقریبی نشینی / سراغش گیری از هر کس که بینی

که گردد ناگهان از دور پیدا / نگاهش جانب دیگر به عمدا

به شوخی دیده را نادیده کردن / به تندی از بر عاشق گذردن

به هر دیدن هزاران خنده پنهان / تغافل کردنی سد لطف با آن

بدینسان مدتی بودند دمساز / دلی فارغ ز چرخ حیله پرداز

شبی چون طرهٔ منظور ناظر / به کنجی داشت جا آشفته خاطر

درآن آشفتگی خواب غمش برد / غم عالم به دیگر عالمش برد

میان بوستانی جای خود دید / چه بستان، جنتی مأوای خود دید

چنار و سرو را در دست بازی / لباس سبزه از شبنم نمازی

به زیر سایهٔ سرو و صنوبر / به یک پهلو فتاده سبزه تر

صنوبر صوف سبز افکنده بر دوش / درخت بید گشته پوستین پوش

در آن گلشن نظر هر سو گشادی / که ناگه ز آن میان برخاست بادی

بسان خس ربود از جای خویشش / بیابانی عجب آورده پیشش

بیابان غمی ، دشت بلایی / کشنده وادیی ، خونخوار جایی

عیان از گردباد آن بیابان / ز هر سو اژدری بر خویش پیچان

ز موج پشته‌های ریگ آن بر / نمایان گشته نقش پشت اژدر

زبان اژدها برگ گیاهش / خم و پیچ افاعی کوره راهش

عیان از کاسه‌های چشم اژدر / ز هر سو لالهٔ سیراب از آن بر

شده زهر مصیبت سبزه زارش / ز خون بیدلان گل کرده خارش

کدوی می شده خر زهره در وی / به زهر او داده از جام فنا می

پی گمگشتهٔ آن دشت اندوه / شد آتش چشم اژدر بر سر کوه

به غایت کرد هولی در دلش کار / ز روی هول شد از خواب بیدار

به خود می‌گفت این خوابی که دیدم / وزان در جیب محنت سر کشیدم

به بیداری نصیبم گر شود وای / چه خواهم کرد با جان غم افزای

از آن خواب گران کوه غمی داشت / چه کوه غم که بار عالمی داشت