عطار › خاتمه الکتاب| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر که آرد این نصیحتها بجای / در دو عالم رحمتش بخشد خدای
ور نیارد این وصیت را بجا / دور ماند بی شکی او از خدا
یا الهی رحم کن بر ما همه / عفو کن جمله گناه ما همه
عاجزیم و جرمها کرده بسی / نیست ما را غیر تو دیگر کسی
گر بخوانی ور برانی بنده‌ایم / هرچه حکم تست از آن خرسنده‌ایم
رحمت حق باد بر روح آن کسی / کین نصایح را بخواند او بسی