آیت الله یعقوب جعفری › اوره‏ك سوزى| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آلچا یدیم تا دشلریم قاماشدى
یاریم منلن باریشماخدان‏ ساواشدى
بسكى آلوب گوزلریمون اوتونى
اونا باخدیقجا دا گوزیم قاماشدى
بره بتیرمدیم بوگوزیاشیمنان
دنیا قراغینان ویردى باشمنان
غربت یرده غم غصه ینن یا شادیم
آیرى دوشدوم ایلمنن قارداشمنان
رنگیم بو محنتدن سارالدى سولدى
بولود كیمى گوزوم یاشیلان دولدى
هیچ بولمدیم ایستكلمه نه گلدى
هاراگتدى هاردا قالدى نجه اولدى
ننم منى غم چكمگه دوغوبدى
دنیا منى سیخجالیوب بوغوبدى
شالاق آتدا دریم فریخ چخوب هیچ
سوموكلریمیده بوتون اوغوبدى
فلك بستانیمون گلنى دردى
گونشلیقه عمریم گلینی سردی
آغلا ماخدا اورك دردین دشمدى
هاراگیدیم كیمه دیوم بودردى
منه دَین كسّكیدى داشیدى
داش ورانوم یارى دى یولداشیدى
پِس یولداشا گُوَنمك نه پسیمش
پِس گونومده دشمن‏ننده باشیدى
دده قورقوت دیدیم آچیلسین نفس
اما هیچ كس سسیمه ویرمدى سس
غم سیل كیمى گلوب باشمدان آشدى
گونى گوندن منه دار اولدى قفس
جان شیشه سى چپجالاندى جالاندى
گلستانیم غارت اولدى تالاندى
اویدوم اونون بونون یالان سوزینه
صورا بولدوم كه بوسوزلر یالاندى
فلك منى سریدى اویناتمادى
هیچ بیر کسی من کیمی آلّاتمادی
هر نه دیدیم اشیتمدى سوزومى
دیشیم سندى اما اونا باتمادى
تابستان 1380 / مراغه