عید شاداب درختیست که تا سال دگر / از گل و میوۀ او بوی همی یابی و بر
بوی آن گل بترازد چو خرد کار دماغ / بر آن میوه بتازد چو خرد سوی جگر
زین گل و میوه همان به که یکی گیرد بار / زین گل و میوه چه گویی که چه باشد خوشتر؟
عید را دستخوش خویش گرفتیم و ازو / میوه و گل بجزین گونه نخواهیم دگر
ما برینیم و برین نیز بپرسیم از شاه / شاه ما نیز همانا که برینست مگر
عید هر سال برآورد و برآورد امسال / خلعت شاه منست ، آن ملک شیر شکر
اصل تأیید و بزرگی و سعادت بادت / خلعت خسرو دارا دل افریدون فر
هفت چیزست کجا رتبت مردست ازو : / کله و اسب و قبا ، گرز و کمر ، تیغ و سپر
ملک شرق بیاراست بدین هفت ترا / چون ترا دید بدین رتبت مردی در خور
ز انکه در بزم سرافراز کلاهی و قبا / ز آنکه در رزم فرازندۀ تیغی و کمر
خواست تا اسب ترا بنده بود باد صبا / خواست تا ساز ترا بوسه دهد شمس و قمر
گر ملک بود مراد تو که آید بهری / آمد آن شاه کنون ، ز آنچه بجستی برخور
ای گه عشرت تو بزم ترا فتنه روان / وی گه کوشش تو رزم ترا بنده جگر
ای بهنگام سخاوت چو بتابی خورشید / وی بهنگام قساوت چو بسوزی آذر
حرکات تو گه رزم سبک روح چو سیم / سکنات تو گه بزم گرانبار چو زر
ای سوی لشکر بدخواه شتابان کشتی / وی گه حملۀ بدخواه درنگی لنگر
نیک دانی که بیک ساعت این نظم رهی / دوش ، برپای ، همی گفت ، شراب اندر سر
عذر من بنده ازین نظم سبک مایه بخواه / تا بشعری شکنم تازه بفردا دفتر
تا نیاید بگه فصل زمستان نیسان / نا نیاید بگه ماه حزیران آذر
هم چنین شاد و دل افروز همی باش بکام / یک تن از لشکر تو بر همه خصمان لشکر