ای مبارک تر از ستارۀ روز / صدمۀ آفتاب صدر افروز
عقل تو علم بین و علم گشای / طبع تو جود و رز و جود آموز
شست آذر مه از کمان هوا / بادها زد چو تیر مردم دوز
دست سرما فرو درید و سترد / کسوت شاخ و صنعت نوروز
جامۀ باغ سوخت بی آتش / خانه ای گرم خواه و آتش سوز
هیزم گوز را بر آتش نه / که توان بر شمر شکستن گوز
زال شد باغ تا نه دیر از برف / چون سر زال زر شود سریوز
بند فولاد بر دهن یابد / آهو ، ار بر شمر نهد پتفوز
ای بهر فضل و شادی ارزانی / بکش این رنج من بفضل امروز
طبع اگر آفتاب نظم شود / دست سرما برو بود پیروز
گر زمستان من تموز کنی / باز رستی زبنده تا بتموز