ازرقی هروی › شمارهٔ ۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر چه ما از جزغ نیاساییم / جان پاکت ز غم بیاسوده است
مثلست این که : آفتاب بگل / کس نیندود و سخت بیهوده است
زیر هر پشته ای ز صورت تو / آفتابی بکه گل اندوده است