ازرقی هروی › شمارهٔ ۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای مه ، بکف ابر زبون خواهی شد / وی برگ سمن ، بنفشه گون خواهی شد
ای رایت نیکویی ، نگون خواهی شد / در چنشم مست آنکه تو چون خواهی شد