ازرقی هروی › شمارهٔ ۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر گه که بخندد آن نگار دلبند / از نقطۀ یاقوت فرو ریزد قند
خورشید ز رشک گوید ، ای سرو بلند / چون خندیدی باز دگر بار بخند