ازرقی هروی › شمارهٔ ۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ناگاه همی زدم من ، ای شمع و چراغ / از شهر بباغ با دلی پر غم و داغ
باغ ار چه بود جای تماشا و فراغ / دوزخ بود ، ای نگار ، بی روی تو باغ