ازرقی هروی › شمارهٔ ۶۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا ز ابر فراق تو ببارید تگرگ / بر شاخ امید ما نه بر ماند و نه برگ
دیدم نه باختیار خود هجر ترا / مردم نه باختیار خود بیند مرگ