ازرقی هروی › شمارهٔ ۹۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن به که جهان را بدل شاد خوری / باده ز کف حور پریزاد خوری
پیوسته ز دست نیکوان باده خوری / با دست غم جهان ،چرا باد خوری ؟