باباطاهر › دوبیتی شمارهٔ ۱۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

وای ازین دل که نی هرگز بکامم / وای ازین دل که آزارد مدامم
وای ازین دل که چون مرغان وحشی / نچیده دانه اندازد بدامم