ملک‌الشعرای بهار › تغزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سنبل داری به گوشهٔ چمن اندر / نرگس کاری به برگ یاسمن اندر

در عجبم زافریدگار، کزان روی / لاله نشاند به شاخ نسترن اندر

ای صنم خوبرو به جان تو سوگند / کم ز غم آتش زدی به جان وتن اندر

گاهی بی خویشتن شوم ز غم تو / گاه به‌ پیچم همی به خویشتن اندر

سخت به پیچم که هر که بیند گوبد / هست مگر کژدمش به پیرهن اندر

زار بنالم چنان که هرکس بیند / زار بنالد به حال زار من اندر

روی تو درتاب تیره زلف تو، گویی / حور فتاده به دام اهرمن اندر

دام فریبی است طره‌ات که مر او را / بافته جادو به صدهزار فن اندر

صدشکن اندر دو زلف داری و باشد / بندی پنهان به زیر هر شکن اندر

صدگره افتد به‌هردلی که‌به گیتی‌است / گرش به دلها کنند سرشکن اندر

چندکزان زلف بر ستردی‌، امروز / مشگ نباشد به خطهٔ ختن اندر

زلف سترده مده به باد، که در شهر / جادویی افتد میان مرد و زن اندر

جادویی اندر میان خلق میفکن / نیکو اندیشه کن بدین سخن اندر

جادوبی وگربزی چو شد همه‌جایی / ملک درافتد به حلقهٔ فتن اندر

چون گذردکارها به حیلت و افسون / هیچ بندهدکسی به علم تن اندر

مردم نیرنگ‌ساز را به جهان در / جای نباشد مگربه مرزغن اندر

زلفک تو حیله‌سازگشت و سیه کار / زانش ببرند سر بدین ز من اندر

قدتو چون راستی گزید، به‌پیشش / سجده برم چون به پیش بت‌، شمن اندر

گر نکنی پیشه راستی و درستی / راست نیایی به خدمت وطن اندر

ور نکنی خدمت وطن به تمامی / عاصی گردی بحی ذوالمنن اندر

درخمت ار جان دهم‌خوشست‌، که مردن / شیرین آید به کام کوه کن اندر

جوشم و خونابه گرم گرم ببارم / همچون مرغی به روی بابزن اندر