رسید گاه بهار و گه سماع و مدام / کجایی ای صنم سرو قد سیم اندام
بنفشه با سر زلف خمیده گشت پدید / کجایی ای سر زلف تو را بنفشه غلام
به‌پای خیز که هنگام رامش است و نشاط / نشاط باید کردن، بلی در این هنگام
چمن گرفته ز فرخنده نوبهار، طراز / جهان گرفته ز اردیبهشت ماه، نظام
رسیده موکب اردیبهشت ماه و شدست / چمن بهشت مثال و دمن بهشت مقام
ز ژاله برطرف دشت صدهزاران جوی / ز لاله برطرف باغ صدهزاران جام
چرند بر ز بر لاله آهوان به کناس / چمند بر زبر سبزه ضیغمان به کنام
چنان گراید بر سیر بوستان، دل خلق / که سوی باغ گراید که نماز، امام
چو زاهدیست نهان گشته در شعار سپید / درخت بادام اندر شکوفهٔ بادام