ما فقیران که روز در تعبیم / پادشاهان ملک نیمشبیم
تاجداران شامل البرکات / شهریاران کامل‌النسبیم
همه با فیض محض متصلیم / همه با نور پاک منتسبیم
همه دلدادگان پاکدلیم / همه تردامنان خشک لبیم
از فراغت میان ناز و نعیم / و از ملامت میان تاب و تبیم
گاه گلگشت خلد راکوثر / گه تنور جحیم را لهبیم
بر ما دوزخ و بهشت یکیست / که به هرجا رضای او طلبیم
خلق عالم سرند وما مغزیم / اهل گیتی تنند و ما عصبیم
انجلاء قلوب را، صیقل / ارتقاء نفوس را سببیم
قول ما حجت است در هرکار / زانکه ما مردمان بلعجبیم
بستهٔ عقل اولیم، ولی / خردآموز عقل مکتسبیم
فرح و انبساط خلق از ماست / گرچه خود جمله در غم و کربیم
ما زبان فرشتگان دانیم / زانکه شاگرد کارگاه ربیم
هرکه خواهد مقام ما یابد / گو برو خاک شو که ما ذهبیم
همچوما خاک‌شوکه زرگردی / زانکه ما خاک وادی طلبیم
وصل از او کی طلب کنیم که ما / عاشقی چون بهار با ادبیم