نوبهار و رسم او ناپایدار است ای حکیم / گلشن طبع تو جاویدان بهار است ای حکیم
آن بهاری کاعتدالش ز آفتاب حکمت است / از نسیم مهرگانی برکنار است ای حکیم
در بهار فضل و باغ معرفت جاوید زی / زانکه خورشید تو در نصف‌النهار است ای حکیم
نوبهار فرخ بلخ و بهارستان گنگ / در برگلخانهٔ طبع تو خارست ای حکیم
نافهٔ چین است مشگین خامه‌ات کآثار وی / مشگ‌بیز و مشگ‌ریز و مشگ‌بارست ای حکیم
یا مگر دریاست با آب مدادت تعبیه / کاینچنین گفتار نغزت آبدار است ای حکیم
حکمت ار می‌کرد فخر از روزگار بوعلی / اینک آثار تو فخر روزگارست ای حکیم
مدح این بی‌دولتان عارست دانا را ولیک / چون توئی را مدح گفتن افتخار است ای حکیم