سکته کرد و مرد ایرج میرزا / قلب ما افسرد ایرج میرزا
بود مانند می صاف طهور / خالی از هر درد ایرج میرزا
سعدی ای نو بود و چون سعدی به دهر / شعر نو آورد ایرج میرزا
از دل یاران به اشعار لطیف / زنگ غم بسترد ایرج میرزا
دائما در شادی یاران خویش / پای می‌افشرد ایرج میرزا
برخلاف آخر ز مرگ خویشتن / خلق را آزرد ایرج میرزا
ای دریغا کانچه را آورده بود / رفت و با خود برد ایرج میرزا
گورکن فضل و ادب را گل گرفت / چون به گل بسپرد ایرج میرزا
سکته کرد و از پس پنجاه و پنج / لحظه‌ای نشمرد ایرج میرزا
مرد آسان لیک مشکل کردکار / بر بزرگ و خرد ایرج میرزا
گفت بهر سال تاریخش بهار: / وه چه راحت مرد ایرج میرزا