ملک‌الشعرای بهار › خانهٔ آخرت| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بنده را جایگه دو داد خدای / هم بدین‌،‌ نیک بنده را بنواخت
تا بدان جایگه کشاند جان / چون ازین جای تن همی پرداخت
چون در اینجاش خانه بایستی / هم در آنجاش خانه باید ساخت
ای دربغ آن که خانه ناکرده / هم به‌ناگاه مرگش اندر تاخت
کرد از این خانه جای خویش تهی / وندران خانه جای خود نشناخت