ملک‌الشعرای بهار › حکمت| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خواجه برفت و خفت به خاک وتو ز ابلهی / در ماتمش به ناله و آه اندری هنوز
بزدود خاک تیره از او آب و رنگ و تو / در جامه کبود و سیاه اندری هنوز
مگری برآن که رخت به منزل کشید و رفت / بر خویشتن گری که به راه اندری هنوز