ملک‌الشعرای بهار › ابر و شفق| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کربم و باذل ابری برآمد از بر کوه / بغارتیده همه بار خانهٔ عمان
صلای داد و جبین برگشاد و کرد نثار / به‌دشت گوهر سیراب و بر افق مرجان