ملک‌الشعرای بهار › بهار در خراسان| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلم از مردم ری سخت ملول است که نیست / هیچ پوشیده زکس کفرنمایان همه
لذت روح برم چون به خراسان گذرم / ز آن که محکم نگرم پایهٔ ایمان همه
مردمش ساکن اقلیم جنانند و بود / بقعهٔ سبط نبی روضهٔ رضوان همه
همت و غیرت این قوم نگهبان بودست / ملک جم را، که خدا باد نگهبان همه