بنام ایزد که نو شد در جهان عنوان فردوسی / به دوران شهنشه تازه شد دوران فردوسی
زبان بسته گوبا شد، ادب را دهر جویا شد / ز نو بشکفت و بویا شد، گل بستان فردوسی
اگر گشتش دل محزون ز شاه غزنوی پر خون / ز شاه پهلوی اکنون برقصد جان فردوسی
اگر بودی کنون زنده درین دوران فرخنده / ز مدحش بودی آکنده همه دیوان فردوسی
به امر خسرو ایران مزارش گشت آبادان / ز رفعت بود با کیوان سر ایوان فردوسی
بنامش جشن برپا شد جهان پرشور و غوغا شد / سرودی عالم‌آرا شد حدیث شأن فردوسی
به زینت بخشی ایران شهنشاه فلک دربان / بپا کرد این دبیرستان به شهرستان فردوسی
بمان کز همت خسرو درین حکمت سرای نو / فضیلت افکند پرتو به فرزندان فردوسی
برین دوران بهروزی درآید روز پیروزی / شود ایران امروزی به از ایران فردوسی
چو ختم این یادگار آمد گل حکمت ببار آمد / به‌تاریخش «بهار» آمد مدیحت‌خوان فردوسی
هنرمند آفرین راند چو این تاریخ برخواند: / «به‌دنیا جاودان ماند دبیرستان فردوسی»