اِمْشَوْ دَرِ بِهشتِ خُدا وٰایَهُ پِنْدَرِیٖ / ماهر عرس منن شو آرایه پندری
او زهره گَه مِگی خَطِرَیْ ماهِرَه مِخَهْ / وَاز مُوشْتِری بزهره خَطِرْ خوایَهْ پِنْدَری
ماه تِمُوم، یوسفَ وُ زهره کنج ابر / از پُوشتِ پرده چشم زلیخایَهْ پِنْدَرِی
چُخْدِ فِلک مثال بساط جواهری / پُوْر از جواهِرَه، ته دِریایَه‌ْ پِنْدَرِی
یا وَخْتِ صُحْبِ، رویِ چمن واوُ نیمه‌وا / سیصد هزار نرگس شهلایَهْ پِنْدَرِی
اَیْ بُرِّ زر وِرَقْ که بِزِی چُخْدِ آسمون / چِسْبُنْده‌اَن‌ْ، بِرِی خَطِرِ مایَهْ پِنْدَرِی
چِسْبُنْدَه قُشْدِلی به کَغَذْباذِشْ آسمون / ور کهکشونش دُنْبَلَه پیدایَهْ پِنْدَرِی
سه خواهرون کشیده به پیش‌جدی قطار / سه چوچه دَنْبَلَهْ سرِ بابایَهْ پِنْدَرِی
گُسبَندِگر نِگا بفلک، چهره با گُذَل / میدون شاخ جنگی و دعوایَهْ پِنْدَرِی
جوزا گیریفته گورَنَه افتاده پوشت گو / بومب فلک مثال گورگایه پندری
خرچنـگ کرده خف که بچسبه بِگُند او / ایساخ که پوشت لمبر جوزایه پندری
اُ‌و شیرِ گَز نگـا مِخَه گُندُم چرا کنه / نزدیک خوشه وِسْتَدَه، چار وایَهْ پِنْدَرِی
عقرب نشسته پوشت ترازوی ظالمی / یا چالدار و شاطر و نونوایه پندری
نیمسب، نِصب تَن اَدِمَه‌ی تیرکمون بدست / نصب دیگش به عسب معینایه‌پندری
اُ‌و بوز‌غَلَر نگا، مِزِنَه ور بپیش چا / ازتوشنگی و، دل بته چایه پندری
ماهی به بوز مِگَه که اگر اَو مِخَی بُدُم / بوزپوز مگردنه که اُ‌وت لایه پندری
ای خیمگای شو بَزِیَ و ای عَرُسچه‌هاش / حکم عرسچه‌های مقوایه پندری
اینا همش درغگنی و پوچ ای رفیق / از پوچ و از درغ چه تمنایه پندری
نزدیک‌اگر بری تو مبینی که هیچه نیست / اوکه ز دورگنبد مینایه پنده‌ری
از بس شنیده گوش توکلپتره و جفنگ / بالای آسمون خنه شایه پنده‌ری
هستک خدا مثال یکی پادشای پیر / آه‌رکش دمین عالم بام‌فه پنده‌ری
بالایِ آسمون تو مِگی عَرشَه و خدا / بالای عرش یکتنه ور پایه پندری
تو پندری خدا بمثال فریشتهٔه / یا نه مثال مزدم دنیایه پندری
هرجاکه را مره آدماش با خدش مرن / دیوون ختش چو حیطه مصفایه پندری
شُو تا سحر مُخُسبَه و از صُحب تا بِه شُو / مشغول جنب وجوش وپقلابه‌پتذری
هر روز دِ مینِ حُولی بیرونیَه مِگی / هر شو دمین حولی سیوایه پندری
لاپرت بنده هاره بزش هر سعت مدن / لاپرت‌ها دمین پکتهایه پندری
فم‌برت هاژه هی مخنه هی حکم مده / حکمش د حق ما و تو مجرایه پندری
هرکس که مومنه به بهشتش متپثن / اونجه اجیل مجتهدا رایه پندری
هرکس که کافر بجهندم مره یقین / اونجه بری مو و تو درش وایه ه‌پندری
یک بنده ر مکوشه یکی ر مزاینه / قِصّابَه العیاذم و ما مایَه پِندَرِی
آجاش دلش نسخته بذی مردم فقیر / او دشمنِ فقیر و مِقیرایَه پِندَرِی
رزق خلایقاره د صندق قیم منه / بخشیدنش بخلق به دلخوایه پندری
از عاقلا مِگیرَه مِبَخشه به جاهلا / از بیخ عدوی مردم دانایه پندری
دانا بِرِی دو پول دَرِ دِکّون مَعَطّلِه / احمق نشسته مین اتل، شایه پنده‌ری
نون و دِراغ و هِندَوَنهٔ کَغ اگر نبود / درویش پیش زن بچه رسوایه پندری
اخکوک و نون کنجل وزردک اگررسید / کارگر دمین کرخنه آقای پندری
مردم به‌عیدآلیش مکثن رخت ورخت ما / آلیش نرفته، پست تن مایه پندری
خرکس برو که یک بیک کار خرکسا / امروزشا نمونهٔ فردایه پندری
با کیسن خلی امدن ما بذی بساط / تنها بری نگا و تماشایه پندری
فرخ اگر جواب کنه ای قصیده ره / با ما هنز مثال قدیم وایه پندری
ما یک کِلیمه گفتم از اسرار و گپ تموم / کار خدا بهار معمایه پندری