مولوی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

❖گردانیدن عمر رضی الله عنه نظر او را از مقام گریه کی هستیس❖گریان شدن امیر از نصیحت شیخ و عکس صدق او و ایثار کردن مخ❖گریختن عیسی علیه السلام فراز کوه از احمقان❖گفت قاضی عزاّلدیّن سلام میرساند❖گفت که این چه لطفست که مولانا تشریف فرمود❖گفتن آن جهود علی را کرم الله وجهه کی اگر اعتماد داری بر❖گفتن امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه با قرین خود کی چون خ❖گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم به گوش رکابدار امیر المو❖گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم مر زید را کی این سر را ف❖گفتن خلیل مر جبرئیل را علیهماالسلام چون پرسیدش کی الک❖گفتن خویشاوندان مجنون را کی حسن لیلی باندازه‌ایست چندان❖گفتن روح القدس مریم راکی من رسول حقم به تو آشفته مشو و پن❖گفتن زن کی او در بند جهاز نیست مراد او ستر و صلاحست و جوا❖گفتن شیخ ابویزید را کی کعبه منم گرد من طوافی می‌کن❖گفتن شیطان قریش را کی به جنگ احمد آیید کی من یاریها کنم و❖گفتن عایشه رضی الله عنها مصطفی را علیه السلام کی تو بی مصل❖گفتن مهمان یوسف علیه‌السلام کی آینه‌ای آوردمت کی تا هر با❖گفتن موسی علیه السلام گوساله‌پرست را کی آن خیال‌اندیشی و ح❖گفتن موسی علیه‌السلام فرعون را کی از من یک پند قبول کن و❖گفتن نابینای سایل کی دو کوری دارم