ناصرخسرو| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هنوز شعری با این فیلتر ثبت نشده است.
هنوز شعری با این فیلتر ثبت نشده است.
نام کامل: ابومعین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی مروزی
تخلص: ناصر
زادروز: سال ۳۹۴ هجری قمری (۱۰۰۴ میلادی)
زادگاه: روستای قبادیان، نزدیکی بلخ (خراسان بزرگ، افغانستان امروزی)
آرامگاه: روستای یُمگان، بدخشان (افغانستان امروزی)
قرن و دوره تاریخی: قرن پنجم هجری (هم‌زمان با اواخر دوره غزنویان و اوایل دوره سلجوقیان)
ناصرخسرو در سال ۳۹۴ هجری قمری در روستای قبادیان از توابع بلخ دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای مرفه، اهل فضل و دانش پرورش یافت. پدرش از کارگزاران دولت غزنوی بود و همین موقعیت باعث شد تا ناصرخسرو از همان دوران کودکی و نوجوانی، به فراگیری علوم دینی، ادبیات فارسی و عربی، ریاضیات، هیئت و فلسفه بپردازد. او در جوانی به عنوان منشی و دبیر در دیوان غزنویان مشغول به کار شد و زندگی مرفه و پرتکلفی را سپری می‌کرد.
دوران جوانی و تحول معنوی (سفر حج)
نقطه عطف زندگی ناصرخسرو، خوابی بود که در سال ۴۳۷ هجری قمری دید و پس از آن تصمیم گرفت توبه کند و راهی سفر حج شود. این سفر هفت‌ساله، او را به سرزمین‌های مختلفی از جمله مکه، مدینه، مصر، شام و حجاز برد. در مصر، با «المستنصر بالله»، خلیفه فاطمی، و داعیان اسماعیلی دیدار کرد و تحت تأثیر آموزه‌های آن‌ها قرار گرفت. پس از بازگشت به بلخ، به تبلیغ مذهب اسماعیلی پرداخت که این امر باعث آزار و اذیت شدید حاکمان سنی‌مذهب و مردم متعصب منطقه شد. او مجبور به فرار از بلخ گردید و سال‌های پایانی عمر خود را در تبعید و انزوا در کوهستان‌های بدخشان (روستای یُمگان) گذراند.
ناصرخسرو در قصیده‌سرایی چنان مهارتی داشت که زبان فارسی در دستان او به ابزاری کوبنده، محکم، منطقی و سرشار از حکمت تبدیل می‌شد. او را از بزرگ‌ترین نمایندگان «سبک خراسانی» می‌دانند، اما با رویکردی کاملاً متفاوت؛ چرا که شعر او نه برای مدح پادشاهان، بلکه برای بیان عقاید، نقد اجتماعی و پند اخلاقی بود.
زبان شعری او ساده، روان، استوار و به‌دور از تکلف‌های پیچیده لفظی است، اما در پس این سادگی، استدلال‌های فلسفی عمیق و نقدهای تند اجتماعی نهفته است. او با زبانی گزنده و بی‌پروا، به نقد ریاکاری زهاد، طمع حاکمان، جهل مردم و نابسامانی‌های روزگار می‌پرداخت. اشعار او سرشار از مضامین عقل‌گرایی، عدالت‌خواهی و دعوت به خردورزی است و او را به یکی از جدی‌ترین و تأثیرگذارترین شاعران تعلیمی تاریخ ادبیات فارسی تبدیل کرده است.
پیری، درگذشت و میراث
ناصرخسرو سال‌های پایانی عمر خود را در روستای یُمگان در بدخشان، در گوشه‌ی انزوا و دور از هیاهوی شهرها، به تألیف، تدریس و تربیت مریدان گذراند. او سرانجام در حدود سال ۴۸۱ یا ۴۸۵ هجری قمری در سنین کهولت دیده از جهان فروبست و در همان‌جا به خاک سپرده شد. آرامگاه او امروزه در بدخشان قرار دارد و زیارتگاه دوستداران اندیشه و ادب است.
«سخن» آن‌گاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینه‌ای از واژگانی که قرن‌هاست در دیوان‌ها و مثنوی‌ها و غزل‌ها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانه‌ی دیجیتال، بلکه شبستانی‌ست برای آن‌که در هیاهوی این روزگار، گوشه‌ای بیابیم و دمی با مولانا هم‌نوا شویم، با حافظ هم‌راز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکه‌ای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از این‌رو، با عشقی بی‌پایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمده‌ایم تا این میراثِ گران‌بها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای هم‌نشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راه‌اندازی گردیده است.
ایمیل: Jafarinia98[at]gmail[dot]com
BarnameNevys.ir
KalamehCo.ir
NasimKowsar.ir