ملک‌الشعرای بهار › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روی ماهت‌ ر ببین تا عشقم باور کنی / رنگ زردم ر ببین تا جورت کمتزه کنی
نصب شو وخت که بوی زلفهات ر مشنوم / کرببینی روزمز، خاک سیا وزسرکنی
زلف کر لیلیزآزی بیشتر مزن قیچی که واز / مثل پیشتر نِمْتَنی چرخ مُو رَ چِنْبَرْ کِنِی
ای بهار اُ‌قذر به پیش مو مخن والنازعات / گر بحال مو بیفتی الذی را ز برکنی